Sarah Visschedijk

Grote interesse in het leven

Al van jongs af aan heb ik een grote interesse in het leven. Als nieuwsgierig meisje leerde ik graag en stelde alle mogelijke vragen die ik maar kon verzinnen, ook al werd dit laatste niet altijd op prijs gesteld. Zo vond de schoolarts destijds, toen ik – na zijn opdracht een bal te vangen – vroeg naar het waarom, dat ik onhandelbaar was en dus geen kleurplaat verdiende.

Vanaf mijn vijfde zat ik op turnen. Ik vond het geweldig om te doen. Ook hierbij voelde ik een enorme passie om te leren (en de beste te willen zijn). Angst kende ik niet. Dit had tot gevolg dat ik op mijn zesde een flikflak in de woonkamer uitprobeerde om vervolgens met een harde dreun vol op mijn hoofd – náást de matras – te landen. Dit weerhield me er echter niet van om het gewoon nog eens te doen, uiteraard wel in de turnhal. Al gauw leerde ik erg veel en mocht ik mee trainen met de topsport. Hierdoor leerde ik al vroeg wat discipline was. En ik hield ervan! Toch hield ik de groep niet bij. Mijn lichaamsbouw was niet ideaal om te turnen, zo werd me gezegd. Toen ik twaalf was stopte ik en wilde ik er niks meer van weten.

Isolement

Tegelijkertijd kwam natuurlijk de puberteit om de hoek kijken. Ook in de huiselijke sfeer liep het niet allemaal op rolletjes. Alles samen zorgde ervoor dat ik al erg jong last kreeg van depressies, eetstoornissen en een extreem laag zelfbeeld. Mijn enthousiasme veranderde in teruggetrokkenheid en mijn energie in chronische vermoeidheid. Ik sleepte mezelf de middelbare school door. Het leren zelf was het probleem niet, maar het aanwezig móeten zijn  en de verplichtingen wel. Ik had grote moeite met ‘het systeem’, verveelde me de pleuris en had té veel tijd over om na te denken over het leven. Ik leefde een leven in mijn hoofd en raakte steeds meer in een isolement.

‘Nieuw begin’

Mijn ‘nieuwe begin’  op de Universiteit Twente voor het volgen van de studie Industrieel Ontwerpen ging aanvankelijk ‘goed’. Met genoeg alcohol op kon ik best sociaal zijn en mijn negatieve gevoelens over mezelf wegdrukken. Toch raakte de energie natuurlijk een keer op en had ik nog steeds grote dieptepunten van depressie, angst en eetstoornissen. Ik worstelde nog altijd met het ‘niet-eten’ en stelde mezelf keer op keer het doel om zo min mogelijk te eten. Ik bleef mezelf wijsmaken dat, als ik zo veel kilo zou afvallen, wél gelukkig zou zijn.

Omslagpunt

Gelukkig kreeg ik op een random dag in december, toen ik energieloos op de fiets zat, op weg naar huis, een onaangekondigd inzicht: dit was waarschijnlijk not the way to go. Ik begon thuis op internet te zoeken naar écht gezonde voeding en paste dit diezelfde middag nog toe. YES! Ik mocht eindelijk eten van mezelf! Mijn plek in de koelkast veranderde letterlijk van een hoekje met één plakje kaas en een tomaatje naar een plank vol met allerlei groente en fruit. Mijn huisgenoten waren iets minder blij toen ik elke ochtend fanatiek groene smoothies begon te blenderen. Mijn geld gaf ik niet meer uit aan feestjes, uitgaan en bier, maar aan gezonde voeding, dure zaadjes en superfoods. Ik verzon dat ik een glutenallergie had, zodat ik geen brood meer hoefde te eten en zo gezond mogelijk kon zijn. Ook hierin sloeg ik een beetje door. Het grootste probleem zat namelijk veel dieper: mijn eigenwaarde.

Toch was dit wel een hele goede verandering. Sinds jaren was ik eindelijk weer ergens enthousiast over. Ik heb het internet afgestruind en tientallen boeken verslonden om álles te lezen over gezonde voeding. Ik raakte weer gepassioneerd over het leven. Over hoe mooi en intelligent alles in elkaar steekt. Ik ging lezen over de hersenen, onze mind en onze mindset. Ik ben ervan overtuigd dat die dag dat ik besloot het roer helemaal om te gooien het begin is geweest van een hele grote verandering in mijn bewustzijn.

Yoga

Turnen deed ik inmiddels alweer – één keer in de week, op de vrijdagavond – maar na al die jaren was er weinig kracht en lenigheid meer over. Toen kwam ik in aanraking met yoga. In eerste instantie deed ik dus vooral aan yoga om fysieke redenen. Ergens zat nog steeds diepgeworteld dat ik niet goed genoeg zou zijn en dat ik dus sterker en leniger moest zijn.

Toen ik voor mijn minor naar Mexico ging en voor drie maanden bij een yogalerares kwam te wonen leerde ik pas écht wat yoga was en welke voordelen het kon hebben voor zowel lichaam als geest. Ik deed mee aan een workshop From pain to peace waar ik leerde om naar gedachten en gevoelens te kijken zonder erover te oordelen en ook om contact te maken me je ware zelf.

Een jaar later, nadat ik mijn studie had afgerond, besloot ik zelf naar India te gaan omdat ik álles wilde weten over yoga. En waar leer je dat beter dan in het land waar het oorspronkelijk vandaan komt? In India heb ik een geweldige tijd gehad en is mijn passie voor yoga alleen maar groter geworden. Ik ben zo blij dat ik op dit pad ben beland – een nieuw pad waar nog zo veel te leren valt (gelukkig!). It’s a never ending learning experience. En die deel ik graag met jou!

 

Wil je een les volgen of heb je vragen, bellen mag ook 06-51 30 25 39

 

%d bloggers liken dit: