Kleur bekennen

Gezondheid, zorg, welzijn en lifestyle | Zensitivity

Wat erg dat ik nu bevestiging krijg dat ik zo verweven ben met mijn mobiel. Er zijn veel dingen die ik erg vind om toe te geven. Dit verhaal begint op het punt dat ik eindelijk had besloten om naar de boulevard te gaan.

Automatisme

Het viel mij uiteindelijk op dat je veel dingen automatisch doet. Na veel hoosbuien brak de lucht door. Mijn gevoel gaf aan dat ik eens lekker naar buiten zou moeten gaan. De hond moet tenslotte toch uit. Tegelijkertijd schreeuwde mijn gedachten tussendoor: “Doe niet zo gek, het is koud en nat”.

Aangezien ik me veel bezig hou met wat doen je hoofd, je gevoel en je lichaam in bepaalde situatie’s ging ik bij mezelf ten rade wie nu gelijk had. Deze ochtend vroeg had ik op deze manier veel input gekregen van mijn psychologe. Wij kunnen uren brainstormen over dit soort zaken. We worden geregeld stilgezet doordat het tijd is. Het is geweldig wanneer je iemand hebt die jouw hersenspinsels kan volgen. Maar daar heb ik het een keer over.

Alles onder controle

Toen ik mijn verstand een tik had gegeven en bedacht wat deze teveel onzin uitkraamde, pakte ik vol goede moet mijn spullen bij elkaar. Nou ja, dat dacht ik. Mijn hond was op dat moment super blij met mijn besluit. Ik ging met de auto naar de boulevard ook al is dat niet ver.Dat vond ik vandaag wel prima. Ondertussen bedacht dat ik even een bezoekje bij mijn zoon kon brengen die bij zijn vader was. Tot zover was er niks aan de hand. Alles was onder controle.

Ik greep mis

Ik had een perfecte plek gevonden voor de auto. Het waaide behoorlijk, maar ik liet me niet tegenhouden. Niet dat ik een keus had aangezien mijn hond mij al enthousiast richting de boulevard trok. Het was nog steeds droog en ik liep naar de strand oprit.

In mijn reflex wilde ik een foto maken van een bepaalde wolkenformatie. Maar ik greep mis… Op dat moment schoot van alles door mijn hoofd en hoe bizar het ook was,mijn angst schoot omhoog. Allerlei doem scenario’s schoten voorbij, stel dat, wat als. Ik merkte dat mijn lijf ging reageren. Niemand weet dat ik hier ben als ik benauwd wordt of als ik een paniekaanval krijg. Even verstijfde ik.

Terug naar je gevoel

Op dat moment brak er een zonnetje door de wolk en door waarbij het licht precies richting mij scheen. Dit was zo bijzonder. Op dat moment bedacht ik me dat ik naar mijn gevoel moest gaan en me niet moest laten afleiden door dat nare stemmetje. Kijk waar je staat, ruik de zee. Voel de vrijheid, zonder telefoon. Je zogenaamde redder in nood. Geniet en sta stil bij wat je nu doet en voelt.

Ik ging lopen. Dat moest ook wel omdat honden zich nou eenmaal niet bezig houden met gedachte en gevoel maar gewoon hun instinct volgen en gaan lopen. Ik heb mijzelf laten leiden, zonder oordeel. Ik heb geprobeerd om open te staan voor wat komen gaat en geen gedachte te hebben. Op deze manier heb ik mijn rondje gedaan en ben ik naar mijn zoon gegaan.

Ook als coach heb je lessen te leren

Ook bij mijn zoon thuis gebeurde er iets waarbij ik opnieuw mijzelf bij elkaar heb moeten rapen. Mijn probleem is mijn astma en ik raak snel benauwd als de lucht niet goed is. Soms weet ik niet of het een gedachte is of dat het  een werkelijke prikkeling is. Op dat moment ben ik naar mijn gevoel gegaan. Wat voel je nu? Het is goed. Je mag het voelen. Probeer op je ademhaling te letten. De lucht van binnen en buiten was even anders en dat is oké.

Toen merkte ik dat ik mijzelf de toestemming had gegeven om even de benauwdheid te mogen ervaren. Ik had niemand nodig om me te troosten. Doordat ik mezelf had  toegestaan om te ervaren kon ik alle gedachtes die ooit waren toegevoegd van anderen naast me neer leggen.

Ook ben je zelf coach, wil nog niet zeggen dat je zelf niet alle lessen hebt doorstaan. Door de ervaringen die je toelaat, kan je juist andere beter helpen in hun proces.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *