De Ruyterstraat 69 - Noordwijk
+31 06 24 78 97 31
info@zensitivitynoordwijk.nl

Hij en de duif samen weg gevlogen achter de regenboog

Gezondheid, coaching, welzijn en lifestyle | Zensitivity Noordwijk

Hij en de duif samen weg gevlogen achter de regenboog

blog over de dood - Zensitivity - ouderen - ouderenzorg

Hij en de duif samen weg gevlogen achter de regenboog

Een erudiete mooie grijze man, ver in de tachtig. Een zorgvraag, een heel intensieve zorgvraag, dat was ongeveer de eerst indruk die ik kreeg toen ik hem voor de eerste keer ontmoette.

We wenden snel aan elkaar, hij met zijn prachtige verhalen over alle verre landen waar hij had gewerkt, eerst in het leger, daarna bij een olie maatschappij. Ademloos luisterde ik toe, zijn nog steeds mooie felle blauwe ogen twinkelden af en toe bij een leuke anekdote. Als de vermoeidheid toesloeg maande ik hem tot een rustpauze en zuchtend gaf hij daaraan toe. Hij wilde nog zoveel maar het lijf liet hem in de steek.

Hij was alleen, zijn echtgenote was al enige jaren daarvoor overleden en samen hadden zij altijd een grote liefde voor dieren gedeeld. Er waren altijd honden en poezen geweest en in de tuin was het een komen en gaan van allerlei prachtige vogels. Er hingen meerdere voedercontainers die ik iedere ochtend weer trouw vulde. Hij zat dan voor het raam en keek toe, een glimlach om zijn mond. Zodra ik klaar was fladderden de vogels af en aan en hij kende ze allemaal bij ras en soort. Hij de leermeester en ik zijn leerling. Een vogelboek werd erbij gehaald en zijn gezicht straalde.

Daarna ging hij, voorzichtig lopend achter de rollator, op het terras zitten met uitzicht op de tuin en dan kwam het leukste moment van de dag: naast hem, op een klein tafeltje, stond een oud blikje met daarin reepjes voorgesneden brood (ook een ochtendtaak van de zuster…) Hij maakte het trommeltje open… ja…. daar was hij…. de knieduif, zoals hij hem had gedoopt. De duif ging als vanzelfsprekend op zijn knie zitten en werd uit zijn hand gevoerd. Dit ritueel herhaalde zich iedere ochtend en hij keek er naar uit. Als knieduif iets te laat was betrok zijn gezicht “er zal toch niet iets met hem zijn””?

Toen kwam het moment dat knieduif wegbleef. Hij was ontroostbaar en bleef iedere ochtend zijn reis naar het terras vervolgen, het trommeltje werd geopend in de hoop dat het geluid de duif zou doen komen.

Enige tijd later ging zijn gezondheidstoestand snel achteruit en op een avond, hij was nog net bij kennis, hoorden we een geklapper tegen het raam van zijn slaapkamer. Waren het vleugels? Nee het leken kleine pootjes! We keken en konden het niet geloven: knieduif (die wij allen direct herkenden aan een vlek op zijn wang) trippelde over de vensterbank. We draaiden zijn bed naar de vensterbank en zo keek de stervende man naar de duif. Had de duif een opdracht? Een uur later overleed hij en werd door ons de laatste zorg gegeven. Toen wij hiermee klaar waren en naar buiten gingen om het afval in de container te doen lag knieduif dood op het platje. Onze adem stokte… We konden het niet geloven… Hij en de duif samen weg gevlogen achter de regenboog….

We hebben de duif begraven in zijn tuin en bewezen hem de laatste eer tijdens een mooie uitvaart.

Hij is nog steeds in mijn gedachten en samen met zijn lieve “derde” dochter halen wij nog vaak herinneringen op aan “paatje”.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *